Hazırlanan listede şehirlerin mutfak kültürü, gastronomi mirası ve yenilikçi yaklaşımı da önemli kriterler arasında yer aldı. Bu değerlendirme sonucunda İstanbul listede 10. sırada kendine yer buldu.

ZİRVEDE HONG KONG

Listenin ilk sırasında bu yıl Hong Kong bulunuyor. Onu sırasıyla Londra, Tokyo, Mexico City ve Bangkok takip etti.

Listenin devamında ise Lima (Peru), Barselona (İspanya), Paris (Fransa), Kopenhag (Danimarka) yer alırken, ilk 10’u İstanbul tamamladı.

GELENEKSEL MUTFAK İLE MODERN GASTRONOMİ BİR ARADA

Dergide yer alan değerlendirmede İstanbul’un gastronomi açısından köklü bir geçmişe ve zengin bir çeşitliliğe sahip olduğu ifade edildi. İki kıtayı birleştiren şehir, Osmanlı mutfağının izlerini Akdeniz etkileriyle harmanlayan özgün bir yemek kültürüyle öne çıkarıldı.

Yazıda, gastronomi deneyiminin Kapalıçarşı ve Mısır Çarşısı gibi tarihi merkezlerde başladığına dikkat çekildi. Deniz ürünleri ve meze çeşitleri, sokak lezzetleri arasında yer alan simit ve kebap gibi geleneksel tatların İstanbul mutfağının temel unsurları olduğu vurgulandı.

Ayrıca İstanbul’un en önemli özelliklerinden birinin, geleneksel mutfak mirasını korurken aynı zamanda modern gastronomiye de alan açabilmesi olduğu belirtildi.

KLİNİKTEN İLGİLENİLMEDİ İDDİASI

14 Mart Cumartesi günü şiddetli kanama yaşanması üzerine klinikle WhatsApp üzerinden iletişime geçildiği, ancak acil bir durum olmadığı ve pazartesi günü görüşülebileceğinin belirtildiği iddia edildi. Aynı gün kliniğe götürülen köpeğe müdahale edilerek ilaç verildiği ve tekrar eve gönderildiği aktarıldı. 16 Mart Pazartesi günü yapılan görüşmede ise veteriner hekimin ameliyatta bir sorun olabileceğini ifade ettiği, bir gün süre isteyerek başka bir uzmanla değerlendirme yapacağını söylediği belirtildi. Ancak bu görüşmenin ardından klinikten geri dönüş yapılmadığı, defalarca iletişim kurulmaya çalışılmasına rağmen yanıt alınamadığı iddia edildi.

ŞİKAYETLE ARADILAR

Köpek sahibinin avukatı Ece Ersan, yaşanan süreci kamuoyuna taşımak amacıyla Google ve Şikayetvar platformlarına da şikâyet yazıldığını belirtti. Bu paylaşımların ardından klinik tarafından sabah saatlerinde arama yapıldığını ifade eden Ersan, kendilerine “özür dileriz, hemen ilgilenelim” şeklinde geri dönüş yapıldığını aktardı. Klinik yetkililerinin, ameliyatı gerçekleştiren hekimin aniden hastalandığı ve bu nedenle hastalarını devredemediği yönünde açıklama yaptığı öne sürüldü. Ancak Ersan, bu açıklamaların gerçeği yansıtmadığını iddia ederek, süreç boyunca “çok yoğun”, “hocaya ulaşılamadı”, “şu an müsait değil” gibi yanıtlar verildiğini dile getirdi.

Yaşanan sürecin tamamının yazışmalarla kayıt altına alındığını belirten Ersan, ameliyat edilen bir canlının kaderine terk edildiğini savundu. Konuyla ilgili olarak İzmir Veteriner Hekimler Odası ve İzmir İl Tarım ve Orman Müdürlüğü’ne resmi şikâyette bulunulduğu öğrenildi.

Vakıf yetkilileri, raporda yer alan verilerin, kadına yönelik şiddetin önlenmesi, mağdurların korunması ve kadın haklarının etkin bir şekilde uygulanması açısından kritik öneme sahip olduğunu vurguladı. Panelde, katılımcılar arasında deneyim paylaşımı yapıldı, kadınların adalete erişimde karşılaştığı engeller ve ekonomik eşitsizlikler ele alındı.

RAPOR BULGULARI SAHA ÇALIŞMALARINA IŞIK TUTACAK

Etkinlikte ayrıca, kadınların sosyal ve ekonomik hayatta güçlenmesi, şiddetten korunması ve adalete ulaşabilmesi için mevcut politikaların iyileştirilmesi gerekliliği üzerinde duruldu. Katılımcılar, rapor bulgularının saha çalışmalarına ışık tutacağını ve gelecekteki politika önerilerine temel oluşturacağını belirtti.

Kadın Dayanışma Vakfı, çalışmalarını kadın haklarının korunması ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin güçlendirilmesi amacıyla sürdürmeye devam edeceğini duyurdu.

YÜRÜYÜŞTE ÇEVRE VE EĞİTİM DESTEĞİ

Etkinlik, yalnızca doğa yürüyüşüyle sınırlı kalmayarak sosyal sorumluluk boyutuyla da öne çıktı. Şelaleler bölgesine ulaşan gönüllüler, çevre kirliliğine dikkat çekmek amacıyla kapsamlı bir temizlik çalışması gerçekleştirdi. Bunun yanı sıra katılımcıların beraberinde getirdiği hikaye kitapları, köydeki çocuklara ve yerel kütüphaneye ulaştırılmak üzere yürüyüş komitesine teslim edilerek dayanışma ve paylaşımın güzel bir örneği sergilendi.

DETAYLI BİLGİ İÇİN İLETİŞİM

İzmir Büyükşehir Belediyesi Kadın ve Aile Hizmetleri Dairesi Başkanlığı’na bağlı Gençlik Çalışmaları Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen bu ve benzeri etkinliklere ilişkin ayrıntılı bilgiye 0232 293 17 06 numaralı telefondan veya @izbbgencizmir Instagram hesabı üzerinden ulaşılabiliyor.

BURUNDAN NEFESİN ÖNEMİ VURGULANDI

Etkinlikte doğru nefes almanın önemi ayrıntılı biçimde ele alınırken, toplumda yaygın olarak görülen hatalı nefes alışkanlıkları da bilimsel verilerle değerlendirildi. Her bireyin kendine özgü bir nefes ritmine sahip olduğunu belirten Sun, özel bir sağlık durumu olmadığı sürece nefesin burundan alınıp verilmesinin sağlıklı bir yaşam için önemli olduğuna dikkat çekti.

BİLİNÇLİ NEFES BEDEN VE ZİHNİ ETKİLİYOR

Gün içerisinde nefesin farkına varılarak bilinçli şekilde düzenlenmesinin hem beden hem de zihin üzerinde olumlu etkiler oluşturduğunu belirten Sun, bilimsel ve bütüncül nefes tekniklerinin diyaframın etkin kullanımına dayandığını ifade etti. Bu tekniklerin vagus sinirini uyararak parasempatik sinir sistemini aktive ettiğini vurgulayan Sun, doğru nefesin stresin azaltılmasından panik atak belirtilerinin hafifletilmesine kadar birçok alanda destekleyici bir rol üstlendiğini dile getirdi.

NEFES ATÖLYESİ DEVAM EDECEK

Katılımcıların hem teorik bilgi edindiği hem de uygulama yapma imkânı bulduğu atölye, nefes farkındalığını artıran verimli bir çalışma olarak öne çıktı. Yoğun ilgi gören nefes atölyelerinin Selçuk Efes Kent Belleği’nde önümüzdeki süreçte de devam edeceği kaydedildi.

Raporun en çarpıcı verilerinden biri, kadınların yaşamını yitirdiği mekanlara ilişkin oldu. Verilere göre: Öldürülen kadınların yüzde 66’sı kendi evlerinde hayatını kaybetti. Kadınların yüzde 56’sı ise evli olduğu erkekler tarafından katledildi.

BAHANELER KARANLIKTA KALIYOR

Cinayetlerin nedenlerine ilişkin yapılan incelemede, faillerin büyük bir kısmının eylemlerini ‘tespit edilemeyen’ veya ‘bahanelere sığdırılan’ gerekçelerle gerçekleştirdiği görülüyor. Raporda, öldürülen kadınların yüzde 75'inin hangi bahanelerle öldürüldüğünün tespit edilemediği vurgulandı. Bu durum, kadın cinayetlerindeki cezasızlık ve görünmezlik riskine bir kez daha dikkat çekiyor.

ŞÜPHELİ ÖLÜMLERDE ARTIŞ

Cinayetlerin yanı sıra, mart ayı içerisinde 33 kadının ölümü ‘şüpheli’ olarak kayıtlara geçti. Platform, şüpheli ölümlerin aydınlatılması ve kadın cinayetlerine karşı somut adımlar atılması çağrısını yineleyerek, kadınların kendi hayatlarına dair karar almak isterken şiddete maruz kaldığını belirtti.

‘Kadın cinayetlerini durduracağız!’ sloganıyla verileri paylaşan platform, 6284 sayılı koruma kanununun etkin uygulanması gerektiğinin altını çiziyor.

Platform yetkilileri, kartların Anneler Günü hediyesi olarak alınabileceğini belirterek, “Yaşasın dayanışmamız” mesajıyla farkındalığı artırmayı ve toplumu kadın cinayetlerine karşı harekete geçirmeyi amaçladıklarını ifade etti. Kartlar, hikayedeki link üzerinden temin edilebiliyor ve her kart, platformun çalışmalarına doğrudan destek sağlıyor.

TOPLUMUN BİLİNÇLENMESİNE KATKI SUNACAK BİR FIRSAT

Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu, bu girişimin aynı zamanda toplumda dayanışma ve farkındalık kültürünü yaygınlaştırmayı hedeflediğini vurguluyor. Yetkililer, Anneler Günü’nün sadece bir hediye günü olmadığını, aynı zamanda kadın hakları ve güvenliği konusunda toplumun bilinçlenmesine katkı sunacak bir fırsat olduğunu belirtti.

Platform, toplumsal desteğin önemine dikkat çekerek, “Sevdiklerinizin adına aldığınız her kart, mücadelemizi güçlendiriyor ve kadın cinayetlerinin son bulması için farkındalık yaratıyor” mesajını paylaştı.

“10 YAŞINDAN BERİ PARKTA ÖZGÜRCE OYNAYAMIYORUM”

Yaşıtlarıyla birlikte koşup oynayamadığını dile getiren Ayaz, yaşadığı süreci şu sözlerle anlatıyor: “10 yaşından beri parkta özgürce oynayamıyorum.” Kas gücünü gün geçtikçe kaybeden Ayaz’ın en büyük hayali ise yeniden yürüyebilmek ve arkadaşlarıyla oyun oynayabilmek.

ANNE UĞUZ: DMD DEĞİL, OĞLUMUZ KAZANSIN

kampanyanın yavaş ilerlemesinden endişe duyduğunu dile getiren Anne Kübra Uğuz ise, “Kampanyamızda sekizinci aydayız ve henüz yüzde 11’lik dilimdeyiz. Tedavi ücretimiz 2 milyon 900 bin dolar. Bu parayı karşılamamız mümkün değil. DMD değil, oğlumuz kazansın istiyoruz” diyerek destek çağrısında bulundu.

ZAMANLA YARIŞ

Nadir görülen ve ilerleyici bir kas hastalığı olan DMD’de erken müdahale büyük önem taşıyor. Ayaz’ın ailesi, zamanla yarıştıklarını belirterek Türkiye genelinden destek bekliyor. Küçük Ayaz’ın sesi olmak isteyen aile, kampanyanın daha fazla kişiye ulaşması için duyarlılık çağrısını yineledi.

ÖZGÜR BASIN VURGUSU

Ödül töreni hakkında yaptığı açıklamada davet edildiği için ÇGD yönetimine teşekkür eden Türeli, halkın haber alma hakkı için çalışan tüm gazetecileri kutladığını belirtti. Baskılara rağmen meslek onurunu korumaya devam gazetecilerin aldığı ödüllerin başarı nişanesi olmanın ötesinde anlam taşıdığını da vurgulayan Türeli, açıklamalarında şu ifadelere yer verdi: “ÇGD tarafından düzenlenen geleneksel ödül töreninde, kalemini halkın haber alma hakkı, gerçekler ve demokrasi uğruna eğip bükmeden kullanan tüm gazetecileri yürekten kutluyorum. Haberin suç, gerçeğin ‘tehlike’ sayıldığı bir dönemde; baskılara, sansüre ve her türlü zorluğa rağmen meslek onurunu koruyan gazetecilerin aldığı ödüller, sadece birer başarı nişanesi değil, aynı zamanda özgür basın mücadelesinin birer simgesidir. Organizasyonda emeği geçen herkesi kutluyor, davetleri için ÇGD yönetimine teşekkür ediyorum.”

Ödemiş Yeni Futbol Sahası’nda oynanan Ödemiş Spor - Gaziemir Gençlik ve Spor karşılaşması seremonisinde Aktaş, sahaya Ödemiş Spor'un kaptanı Doğukan Özçimen ile el ele girdi.

Ayrıca Aktaş, takımlarla beraber İstiklal Marşı'nı okudu. Sevdiği oyuncularla bir araya gelmenin mutluluğunu yaşayan küçük taraftar, maç boyunca ailesiyle birlikte maçı izleyerek moral buldu.

DESTEKLER GECİKTİ, MAĞDURİYET ARTTI

Deprem sonrası süreçte finansal desteklerin zamanında sağlanmadığını dile getiren Özkan, Dünya Bankası destekli kentsel dönüşüm kredilerinin ancak dört yıl sonra devreye girdiğini hatırlattı. Özkan, bu gecikmenin zaten zor durumda olan vatandaşların yükünü daha da artırdığına dikkat çekti. Emsal artışı gibi kazanımların uzun mücadeleler sonucu elde edildiğini ancak uygulamadaki gecikmeler nedeniyle birçok projenin hâlâ tamamlanamadığını belirten Özkan, binlerce kişinin ya evine kavuşamadığını ya da yüksek kira bedelleri altında yaşam mücadelesi verdiğini söyledi. Açıklamada dikkat çeken bir diğer başlık ise iller arasında uygulama farkı oldu. Özkan, İzmir depreminden önce deprem yaşayan bazı illerin, daha sonra meydana gelen 6 Şubat Depremleri sonrasında afet bölgesi kapsamına alındığını hatırlatarak şu soruyu yöneltti: “İzmir neden aynı kapsamda değerlendirilmedi?”

“YARISI BİZDEN” TEPKİSİ

İstanbul’da uygulanan “Yarısı Bizden” kentsel dönüşüm kampanyasının İzmir’de hayata geçirilmemesine de tepki gösteren Özkan, İzmirli depremzedelere yalnızca gecikmeli kredi seçenekleri sunulduğunu ifade etti. Bugün İstanbul’da hem hibe hem de düşük faizli kredi imkânlarının birlikte sunulduğunu belirten Özkan, bu durumun eşitsizlik yarattığını dile getirdi.

DEPREMZEDELERİN TALEPLERİ

İzmir Depremzedeleri Dayanışma Derneği tarafından dile getirilen talepler şu şekilde sıralandı: “İzmir için geciken tüm desteklerin acilen hayata geçirilmesi. ‘Yarısı Bizden’ kampanyasının İzmir’de de uygulanması. Eşit ve adil bir destek politikasının oluşturulması. Yıllardır süren mağduriyetlerin giderilmesi.” Özkan, açıklamasını şu sözlerle tamamladı: “Bu mesele sadece konut değil; eşitlik, adalet ve vicdan meselesidir. İzmir ayrıcalık değil, eşit muamele istemektedir.”

İNSAN HAKLARINI SAVUNACAK DONANIM GERKİYOR

Savunma makamının karşılaştığı zorlukların mesleki dayanışma ve kesintisiz gelişimle aşılacağına inandıklarını belirten İzmir Barosu, gelişimi sadece mevzuat değişikliği olarak görmediklerini vurguladı. Açıklamada, evrensel hukuk ilkelerini ve insan haklarını her koşulda savunacak mesleki donanımı sürekli kılmanın esas olduğu ifade edildi. Güncel sorunların çözümünün, avukatın hak arama mücadelesinde yalnız bırakılmadığı bağımsız bir sistemden geçtiği kaydedilirken; hak temelli hukuk mücadelesinden asla ödün verilmeyeceğinin altı çizildi.

CÜBBENİN ONURU ADALETİN SESİDİR

Açıklamanın son bölümünde, avukatlık cübbesinin onurunun; hakkın, adaletin ve toplumsal vicdanın sesi olarak taşınmaya devam edileceği belirtilerek şu ifadelere yer verildi: "Genç meslektaşlarımızın geleceğini, emeğin sömürülmediği ve hukukun üstünlüğünün rehber edinildiği bir zemin üzerinde yükseltme konusundaki irademiz tamdır. Cübbemizin onurunu; hakkın, adaletin ve toplumsal vicdanın sesi olarak taşımaya devam edeceğiz. Hiçbir hak ihlali karşısında sessiz kalmayan, adaletin tesisi için ömür tüketen tüm meslektaşlarımızın 5 Nisan Avukatlar Günü’nü kutlarız. Savunma susmadı, susmayacak.”

Hastalığın ilerlemesiyle birlikte karaciğer değerlerinin yükseldiği belirlenen bebek, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Hastanesi’ne sevk edildi. Buradaki işlemlerin ardından Ege Üniversitesi Çocuk Hastanesi’nde kemoterapi tedavisi gören Kerem’in durumu, karaciğer değerlerinin düşmemesi üzerine daha yakından takip edildi.

Yaklaşık 3 ay önce değerlerin yeniden yükselmesi üzerine doktorlar organ nakli kararı aldı. Sağlık durumu giderek kötüleşen bebek, nakil için İzmir Ekonomi Üniversitesi Medical Point İzmir Hastanesi’ne yönlendirildi.

Kan grubu annesiyle uyumlu olan Kerem bebek, yemek borusunda oluşan varis kanamaları nedeniyle yaklaşık 1 ay önce acil ameliyata alındı. Gerçekleştirilen operasyonla annesinden alınan karaciğer dokusu başarıyla nakledildi ve bebek yeniden sağlığına kavuştu.

TEREDDÜT ETMEDEN KARACİĞERİNİ BAĞIŞLADI

Anne Büşra Ayaz, oğluna nadir hastalık teşhisi konulduğunda büyük üzüntü yaşadığını ifade etti. Hastalığın zamanla karaciğer yetmezliğine dönüştüğünü belirten Ayaz, yaşadıkları süreci anlatarak, “1 yaşından sonra biraz karnında şişlik oluştu. Biz onu 'gazdır' diye yorumladık. Doktor elle muayenesinde karaciğerinin büyük olduğunu söyledi. Ultrasona yönlendirdi. Sonra doktorumuz İzmir'e yönlendirildi. Temmuz ayına kadar kemoterapi aldık. Karaciğer değerleri hiç düşmedi. Hastalığa bağlı olarak biliyer siroz teşhisi konuldu” dedi.

Zorlu süreçte oğlunu kaybetme korkusu yaşadığını dile getiren anne Ayaz, kan grubu uyumlu olduğu için hiç tereddüt etmeden karaciğer dokusunu bağışladığını söyledi. Ramazan Bayramı öncesi kontroller sırasında varis kanaması yaşanması üzerine acil ameliyat kararı alındığını belirten Ayaz, şunları kaydetti: "Evladım iyileşsin diye çaba sarf ettik. Daha büyük şeyler de atlattık, ilik nakli de olabilirdi. Kemoterapi olduğu süreçlerde zor süreçler atlattık. Saçları döküldü, zayıfladı. 'Bu hastalık nakille bitecekse vereyim, yeter ki iyileşsin.' dedim. Çok mutlu oldum, hiç pişmanlığım olmadı, bir kere zaten dünyaya getirmiştim, o yüzden karaciğerimi vererek tekrar dünyaya getirmek benim için büyük bir mutluluk oldu. Zaten benim bir parçamdı, şimdi bir parçam daha onda. Çok mutluyum. İyileşiyor, yavaş yavaş gözlerinin ve ten renginin yerine gelmesi her gün daha da mutluluk veriyor. Onun sağlıklı bir şekilde okula gitmesini, büyümesini, kendi başına koşturmasını istiyorum."

BABA DA DONÖR OLMAK İÇİN 15 KİLO VERDİ

Baba Şükrü Ayaz ise oğluna donör olabilmek için kısa sürede 15 kilo verdiğini ancak yapılan kontrollerde organının büyük olması nedeniyle naklin gerçekleşmediğini anlattı. Eşinin fedakarlığına vurgu yapan baba Ayaz, “Eşim benim için büyük bir kahraman. Bu olay olmasaydı karaciğer yetmezliğinden oğlumuzu kaybedebilirdik. Gözünü kırpmadan organını verdi. Oğlumuz sağlığına kavuştu” ifadelerini kullandı.

Nakil operasyonunu gerçekleştiren ekipte yer alan Opr. Dr. Bartu Çetin, ameliyatın Kerem’in yemek borusundaki varis kanamaları nedeniyle erkene alındığını belirtti. Bu tür kanamaların ciddi hayati risk oluşturduğunu dile getiren Çetin, “Biz de bu riski almayarak, nakil ameliyatını acil bir şekilde yaptık. Annesi karaciğerinin bir kısmını oğluna vererek, oğluna ikinci bir yaşam bağışlamış oldu. Zor bir karar. Şu an değerleri gayet iyi. Damarlarımız açık. Annenin genel durumu iyi. Kerem'in kanamaları durdu.” dedi.

“ONLARI FABRİKALARIMIZIN BAHÇELERİNDE MİSAFİR EDELİM”

Başkan Yüksel, özellikle büyük ırk köpeklerin sahiplendirilme şansının küçük ve cins köpeklere göre çok düşük olduğuna dikkat çekti. “Bugün bir yanda kontrolsüz cins köpek üretimi ve satışı devam ederken, barınaklarımızda binlerce büyük ırk dostumuz ömür boyu hapse mahkum edilmiş durumda” diyen Yüksel, apartman dairelerinde yaşamaya uygun olmadıkları gerekçesiyle sahiplendirilemeyen bu köpeklerin beton duvarlar ardında hayatlarını kaybetmeyi beklediğini belirtti. Yüksel, çözüm önerisini şöyle özetledi: “Bu canlar korumacı, sadık ve geniş alanlarda yaşamaya uygun. Gelin, onları fabrikalarımızın bahçelerinde misafir edelim. Hem belediyelerin barınaklardaki yükünü azaltmış oluruz hem de dostlarımıza uygun yaşam alanları sunarız.”

‘HER FABRİKAYA BARINAKTAN BİR KÖPEK’ ANLAYIŞI

İş dünyasının toplumsal sorumluluklarını hatırlatan Yüksel, OSB yönetimleri ve fabrika sahiplerine seslendi: “Ege Bölgesi sanayi tesislerinin geniş bahçeleri ve güvenlik alanları mevcut. Barınaklardan sahipleneceğimiz bir köpek, hem tesislerimize can yoldaşı ve koruyucu olacak hem de bir canın hayatını kurtaracak. ‘Her fabrikaya barınaktan bir köpek’ anlayışını kurumsal kültür haline getirmeliyiz. OSB yönetimlerinin bu konuda öncü olarak uygun alanlar oluşturmasını ve bakımı kolektif bir bilinçle üstlenmesini bekliyoruz.”

YÜKSEL’DEN VİCDAN VE FARKINDALIK VURGUSU

Sözlerini sosyal sorumluluk çağrısıyla tamamlayan Yüksel, “Ekonomiyi ve istatistikleri konuşurken vicdanımızı ve doğayla bağımızı unutamayız. Cins köpek ticaretine karşı durmalı ve barınaklardaki sessiz çığlığa kulak vermeliyiz. 4 Nisan sadece farkındalık günü değil, somut adımların atıldığı bir milat olmalı. Tüm üyelerimizi ve İzmir iş dünyasını bu çağrıya destek vermeye davet ediyorum” dedi.

MOTORİNDE YÜZDE 36'LIK ARTIŞ

Sendika tarafından yapılan açıklamada, sadece Mart ayı içerisinde motorine gelen zam oranının yüzde 29 olduğu, ÖTV düzenlemesiyle birlikte bu artışın yüzde 36’nın üzerine çıktığı hatırlatıldı. Akaryakıttaki her artışın üretimden taşımaya kadar tüm maliyetleri yükselttiğine ve iğneden ipliğe her şeye zam olarak geri döndüğüne dikkat çekildi. Bu durumun ekonomide bir ‘çarpan etkisi’ yarattığına değinilen açıklamada; gıdadan giyime, ulaşımdan suya kadar tüm kalemlerde fiyatlar zincirleme biçimde artarken, TÜİK’in yüzde 1,94’lük aylık enflasyon açıklamasının inandırıcı olmadığı vurgulandı.

GERÇEK ENFLASYON MUTFAKTA ÖLÇÜLÜR

Gıda fiyatlarının hızla arttığı, kiraların yükseldiği ve ulaşım maliyetlerinin katlandığı bu dönemde emeklilerin ve dar gelirlilerin her gün daha fazla yoksullaştığına vurgu yapıldı. Açıklanan rakamların bilimsel değil siyasi olduğunu ve uygulanan ekonomik modelin iflasını gizleme çabası taşıdığını savunan sendika yetkilileri, gerçek enflasyonun mutfakta, pazarda ve akaryakıt istasyonunda ölçüldüğünü bildirdi. Açıklamanın sonunda tüm emekliler, emekçiler ve vatandaşlar, bu ekonomik düzene karşı birlikte hareket etmeye davet edilerek “TÜİK değil, halkın gerçeği kazanacak” denildi.

Olataş’a göre sürücüler, anlık hız ve kontrol hissinin yarattığı hazza kapılırken, cezayı uzak ve soyut bir risk olarak görüp görmezden geliyor. Empati eksikliği, biriken öfkenin trafikte boşaltılması ve kuralların ‘aşılması gereken engeller’ olarak algılanması bu döngüyü sürekli beslerken, trafikte kalıcı değişim için cezadan çok, zihniyetin dönüşmesi gerektiğine dikkat çekiliyor!

MANTIK DIŞI BİR İNANÇ

Trafik cezalarının varlığına rağmen kural ihlallerinin birer alışkanlık olarak sürmesinin, insan zihnindeki derin bir bilişsel yanılsamadan kaynaklandığını aktaran Olataş, “Bu sürücülerde genellikle, ‘Bana bir şey olmaz’ cümlesinde vücut bulan ve psikolojide ‘iyimserlik önyargısı’ olarak adlandırılan mekanizma oldukça baskındır. Kişi, istatistiksel olarak kaza veya ceza riskini bilse dahi, bu olumsuz sonuçların sadece başkalarının başına geleceğine, kendisinin ise bir şekilde bu durumdan muaf kalacağına dair mantık dışı bir inanç geliştirir. Yüksek dürtüsellik ve düşük risk algısıyla birleşen bu profil, trafik kurallarını birer güvenlik önlemi değil, aşılması gereken sıkıcı engeller olarak görür. Kendi şoförlük yeteneklerini abartma eğilimi, sürücüyü tehlikeli manevraların sonuçlarından koruyacağına dair sahte bir güven duygusuyla donatır. Bu davranışın cezaya rağmen ısrarla tekrar edilmesinin nörobiyolojik sebebi ise beynimizdeki anlık haz ve ödül mekanizmasının işleyişidir. Hız yapmak, hatalı sollama ile zaman kazanmak veya şerit ihlaliyle öne geçmek, beyinde o an için dopamin salgılanmasına neden olan bir ‘başarı’ veya ‘haz’ duygusu yaratır. Buna karşılık ceza, hem zaman hem de olasılık açısından ‘uzak ve soyut’ bir tehdittir. İnsan beyni, şu anki somut hazzı (hedefe hızlı varma, adrenalin), gelecekteki belirsiz bir acıya (ceza ödeme olasılığı) tercih etme eğilimindedir. Dolayısıyla, o an direksiyon başında duyulan kontrol etme arzusu ve sürat tutkusu, rasyonel bir korku olan ceza bilincini etkisiz hale getirerek riskli davranışın bir döngü halinde sürmesine yol açar” dedi.

ÖFKEYİ ÖNÜMÜZDEKİ SÜRÜCÜDEN ÇIKARIRIZ

Trafikteki en büyük psikolojik tuzağın, diğer araçları ‘insan’ olarak değil, yolumuzdaki ‘engeller’ veya ‘nesneler’ olarak görmek olduğunu kaydeden Olataş, “Önümüzdeki araç aniden durduğunda, onun içinde bir baba, yorgun bir anne veya hasta bir genç olduğunu düşünmeyiz; sadece yolumuzu kapatan ‘bir metal yığını’ görürüz. Karşımızdakini nesneleştirdiğimiz anda, ona karşı duyacağımız empati devre dışı kalır ve saldırganlık çok daha kolay bir seçenek haline gelir. Psikolojik olarak aracımızı ‘kişisel alanımızın’ bir uzantısı olarak kabul ederiz. Birinin şeridimize izinsiz girmesi, evimizin salonuna birinin izinsiz girmesiyle aynı beyin bölgesini uyarır. Bu bir ‘toprak bütünlüğü’ savunmasıdır. Beynimiz bu basit trafik manevrasını bir hayatta kalma tehdidi gibi algılayınca, mantıklı düşünen ön beyin devre dışı kalır ve yerini ilkel ‘savaş ya da kaç’ tepkisine bırakır. Araç, insanın üzerine giydiği bir ‘zırh’ gibidir. Bu metal yığını sürücüye sahte bir güç ve anonimlik kazandırır. Sosyal hayatta sergileyemeyeceğimiz agresyonu, kimliğimizin gizlendiği (camların arkasında) bu alanda daha rahat dışa vururuz. Ayrıca ‘yer değiştirme’ savunma mekanizmasıyla, patronumuza veya eşimize duyduğumuz öfkeyi önümüzdeki masum sürücüden çıkarırız” bilgisini kaydetti.

BİR TAHLİYE KANALI ARAR

“Gün boyu hiyerarşik baskılar, ekonomik kaygılar veya ikili ilişkilerdeki çatışmalar nedeniyle biriktirdiğimiz tüm öfke, birikir ve bir tahliye kanalı arar” diyen Olataş, şunları ekledi: “Patronuna ses çıkaramayan çalışan veya evdeki gerginliği yönetemeyen birey için trafik, ‘meşru bir kavga alanı’ gibi algılanır. Önünüzdeki sürücünün geç kalkması, aslında o gün biriken tüm hayal kırıklıklarını üzerine kusabileceğiniz ‘günah keçisi’ olmasına yener. Trafikteki patlama, aslında o ana ait değil, o günün tüm tortusuna aittir. Ekonomik kaygı ve günlük stres, insanın ‘duygusal regülasyon’ kapasitesini tüketir. Bardak zaten ağzına kadar doludur; trafikteki küçük bir gecikme veya bir korna sesi o bardağı taşıran son damla olur. İnsanlar geçim derdiyle boğuşurken sabır eşikleri düşer ve trafik, bastırılmış tüm stresin patlama alanına dönüşür.”

BİR YAŞAM ETİĞİ

Mevcut trafik cezalarının arzulanan davranış değişikliğini yaratmakta yetersiz kalmasının, aslında insan zihninin ‘risk’, ‘mükafat’ ve ‘bedel’ üçgenini nasıl kurguladığıyla doğrudan ilgili olduğunu savunan Olataş, “Psikoloji bilimi bize net bir şekilde şunu söyler: Bir davranışın terk edilmesi için uygulanan cezanın ne kadar ağır olduğundan ziyade, o cezanın ne kadar kaçınılmaz olduğu kritiktir. Eğer bir sürücü, kuralları ihlal ettiğinde yakalanma ihtimalini düşük görüyorsa veya ‘on kereden birinde yakalanırım, o zaman da bedelini öderim’ diye düşünüyorsa, kural ihlali artık bir risk değil, ekonomik olarak ‘satın alınabilir’ bir maliyet haline gelir. Bu durum, cezanın caydırıcılığını yok ederek onu sadece bir yol masrafına dönüştürür. Cezalar, doğru davranışın sınırlarını çizen geçici engellerdir; ancak bu sınırların içini dolduracak olan şey bireyin özdenetimidir. ‘Başkasına zarar vermeme’ temelli bir empati gelişmediği sürece, en ağır para cezaları bile sadece öfkeyi artırır, bilinci değil. Dolayısıyla, trafiği sadece bir yasaklar manzumesi olarak değil, bir ‘yaşam etiği’ alanı olarak yeniden tanımlamadığımız sürece, cezalar sadece birer idari işlem olarak kalmaya mahkumdur” dedi.

DENETİMDEN KAÇMA KURNAZLIĞI

Ülkemizde cezaların eğitici bir araçtan ziyade, ‘şanssızlık’ veya ‘devlete ödenen bir bedel’ olarak görüldüğünü hatırlatan Olataş, “Kurallara uymak bir vatandaşlık bilincinden ziyade, ‘polise yakalanmama oyunu’ gibi algılanıyor. Bu da kuralın özünü anlamayı değil, denetimden kaçma kurnazlığını besliyor. Öğrenme psikolojisinde, bir cezanın etkili olabilmesi için davranışın hemen ardından gelmesi ve kaçınılmaz olması gerekir. Mevcut sistemde sürücü, kuralı ihlal ettiği an ile cezanın tebliğ edildiği an arasında büyük bir zaman farkı yaşar. Bu kopukluk, beynin yanlış davranışla olumsuz sonucu eşleştirmesini zorlaştırır. Eğer bir sürücü, ‘Hızlı gidersem yüzde 100 yakalanırım’ demek yerine ‘Belki radara girmem’ diyorsa, belirsizlik devreye girer. İnsan beyni, düşük ihtimalli kötü sonuçları yok sayma eğilimindedir” açıklamasında bulundu.

NESİLDEN NESİLE AKTARILMAYA DEVAM EDECEK

“Trafikteki kural ihlallerini salt bir dikkatsizlik ya da kişisel bir hata olarak değil, derinlemesine bir ‘kültür meselesi’ olarak değerlendirmek son derece doğrudur” sözlerine dikkat çeken Olataş, “Aslında trafik, bir toplumun genel nezaket seviyesinin, birbirine olan güveninin ve bir arada yaşama becerisinin en şeffaf aynasıdır. Kamusal alanda paylaştığımız her metrekarede olduğu gibi, yollar da bizim kolektif ruh halimizi ve toplumsal değerlerimizi yansıtır. Yol vermek, şerit değiştirene kolaylık sağlamak ya da sabırla sırasını beklemek; aslında o toplumdaki bireylerin birbirinin haklarına ne kadar duyarlı olduğunun somut birer göstergesidir. Bu kültürel kodlar, sürücülerin direksiyon başındaki kimliklerini de şekillendirir. Eğer bir kültürde hız yapmak ‘ustalık’, kural ihlali ise ‘kurnazlık’ olarak kodlanmışsa, orada sadece denetimle sonuç almak imkansızlaşır. Kural ihlallerini azaltmak için gereken şey, trafiğin bir savaş alanı değil, herkesin güvenle evine ulaşmasını sağlayan toplumsal bir sözleşme olduğu bilincini yerleştirmektir. Nezaketin zayıflık değil, medeniyetin en temel şartı olduğu gerçeği trafikte de içselleştirilmediği sürece, ihlaller kültürel bir miras gibi nesilden nesile aktarılmaya devam edecektir” mesajını verdi.

TOPLUMSAL SORUMLULUK DUYGUSU

Trafik davranışlarında kalıcı bir dönüşüm sağlamak için en etkili psikolojik müdahalenin, teknik becerilerin ötesine geçen ‘Empati Eğitimi’ ve ‘Farkındalık Çalışmaları’ olduğunu aktaran Olataş, şöyle devam etti: “Mevcut eğitim sistemleri genellikle aracın mekanik kontrolüne ve trafik kurallarının ezberlenmesine odaklanırken, sürücünün direksiyon başındaki duygusal dünyasını ihmal etmektedir. Oysa en etkili müdahale, sürücüye yolun sadece bir beton yığını değil, yaşayan ve nefes alan insanların ortak alanı olduğunu fark ettirmektir. Sürücülerin, trafikteki diğer araçları sadece metal nesneler olarak değil, içinde bir ailesi, bekleyeni, acısı ya da acelesi olan birer ‘insan’ olarak görmesini sağlayacak sanal gerçeklik simülasyonları bu noktada devrim yaratabilir. Bir başkasının yaşadığı tehlikeyi veya korkuyu bizzat deneyimlemek, sürücüdeki ‘benmerkezci’ bakış açısını kırarak yerini toplumsal sorumluluk duygusuna bırakır. Bunun yanı sıra, ‘Farkındalık ve Duygu Yönetimi’ dersleri, ehliyet alma sürecinin en zorlayıcı ve belirleyici aşaması haline getirilmelidir. Bir sürücü, trafikte öfkesi tetiklendiğinde veya sabrı tükendiğinde kendi bedensel sinyallerini okuyabilmeli ve bu duygu yoğunluğunu güvenli bir şekilde deşarj edebilmelidir. Direksiyon başındaki kişinin, kışkırtıcı bir korna sesine veya hatalı bir sollamaya karşı vereceği tepkiyi seçme özgürlüğü olduğunu anlaması, güvenli trafiğin anahtarıdır. Duygu regülasyonu eğitimi almış bir sürücü, trafikteki kaosu kişisel bir saldırı olarak algılamak yerine, onu yönetilmesi gereken bir dışsal koşul olarak görür. Bu bilinç düzeyi sağlandığında, trafik bir çatışma alanı olmaktan çıkıp herkesin birbirinin güvenliğini kolladığı uyumlu bir akışa dönüşür.”

BİR ARADA YAŞAMA SANATI

“Eğitim mi, denetim mi, yoksa kültürel dönüşüm mü daha kritik?” sorusunu da yanıtlayan Olataş, “Trafikteki kaosu çözmek için masaya yatırılan eğitim, denetim ve kültürel dönüşüm üçlüsü arasında en kritik olanı, şüphesiz ki kültürel dönüşümdür. Bu üç kavramı birbirinden ayıran keskin çizgiler vardır: Eğitim bireye doğru olanın bilgisini verir, denetim ise yanlış olanı yapmaması için bireyin üzerinde bir dış baskı kurar. Ancak ne sadece bilmek ne de sadece yakalanmaktan korkmak, insan ruhunda kalıcı bir değişim yaratmaya yetmez. Gerçek değişim, ancak kültürel bir dönüşümle davranışın içselleştirilmesi sonucunda ortaya çıkar. Davranışın içselleştirilmesi demek, başınızda bir polis, tepenizde bir kamera ya da cebinizi tehdit eden bir ceza makbuzu yokken dahi aynı ahlaki disiplini sergilemeniz demektir. Eğer bir sürücü kırmızı ışıkta sadece ceza yememek için değil, ‘başkasının hakkına girmemek ve bir canı tehlikeye atmamak’ adına duruyorsa, işte o zaman kültürel dönüşüm gerçekleşmiş demektir. Aksi takdirde, her köşe başına bir polis dikseniz bile, denetimin bittiği noktada kuralsızlık ve agresyon yeniden filizlenecektir. Çünkü dışsal baskıyla sağlanan düzen, baskı kalktığı anda yerini kaosa bırakır. Bu dönüşümün temelleri ise ehliyet kurslarında değil, çok daha geride, okul öncesi dönemde atılmalıdır. Çocuklara sadece trafik işaretlerinin anlamı değil; ‘başkasına saygı’, ‘sıra bekleme nezaketi’ ve ‘toplumsal sorumluluk’ gibi temel insani değerler aşılanmalıdır. Empati yeteneği gelişmemiş, başkasının yaşam hakkını kendi acelelerinden daha değerli görmeyi öğrenmemiş bir nesle, yetişkinlikte sadece kuralları ezberleterek trafiği düzeltemeyiz. Kalıcı çözüm; trafiği teknik bir kural bütünü olarak değil, bir arada yaşama sanatı olarak gören bir kültür inşa etmekten geçer” değerlendirmesinde bulundu.

BİR ANLIK ÖFKENİN YARATACAĞI PİŞMANLIK

Sürücülerin kendi davranışlarını değiştirmek için bireysel olarak ne yapabileceğini de anlatan Olataş, “Trafikteki agresyonun en büyük tetikleyicisi ‘yetişme telaşıdır’. Zaman baskısı altındaki bir zihin, her kırmızı ışığı bir düşman, her yavaş sürücüyü bir engel olarak algılar. Evden veya işten sadece 10 dakika erken çıkmak, trafikteki stresin neredeyse yarısını daha yola çıkmadan yok eder. Bu küçük zaman dilimi size bir ‘hata payı’ tanır; böylece trafikteki aksamalar sizin için bir kriz değil, sadece küçük birer gecikme haline gelir. Sürücüler araç koltuğuna oturdukları an, zihinlerinde bir ‘öncelik sıralaması’ yapmalıdır. Kendilerine dürüstçe şu soruyu sormalılar: ‘Şu anki acelem, bir insanın yaşam hakkından, kendi can güvenliğimden veya günümün geri kalanındaki huzurumdan gerçekten daha mı değerli?’ Bu soru, beynin ilkel ve duygusal kısmından, mantıklı ve karar verici kısmına geçiş yapmayı sağlar. Gideceğiniz yere 5 dakika geç kalmak telafi edilebilir, ancak bir anlık öfkenin yaratacağı pişmanlığın telafisi yoktur. Trafikte gerilmeye başladığınızı hissettiğiniz an uygulayacağınız derin diyafram nefesi, sinir sistemine ‘güvendeyiz2 mesajı gönderir. Burnunuzdan aldığınız derin bir nefesi, ağzınızdan yavaşça vererek o anki ‘savaş ya da kaç’ dürtüsünü söndürebilir, bedeninizi ve zihninizi saniyeler içinde yatıştırabilirsiniz” ifadelerine yer verdi.

MEDYANIN ROLÜ

Medya ve kamu spotlarının bu konudaki rolüne dikkat çeken Olataş, “Mevcut medya içerikleri ve kamu spotları, genellikle trafik kazalarının korkunç sonuçlarını, parçalanmış araçları ve kanlı sahneleri sergileyerek sürücüleri caydırmaya çalışmaktadır. Ancak psikoloji bilimi, sürekli ve aşırı dozda ‘korku’ temasına maruz kalmanın insan zihninde bir süre sonra savunma mekanizmalarını tetiklediğini ve bireyi bu görüntülere karşı duyarsızlaştırdığını ortaya koymaktadır. Kişi, izlediği travmatik sahneleri kendi gerçekliğinden uzaklaştırarak ‘bu benim başıma gelmez’ diyerek reddetme eğilimine girer. Bu durum, korku odaklı mesajların beklenen etkinin aksine, sürücüde bir kaçınma davranışı yaratmasına ve mesajın özünü tam olarak içselleştirememesine neden olur. Dolayısıyla, sadece felaket senaryoları üzerinden kurulan bir iletişim dili, uzun vadede davranış değişikliği yaratmakta yetersiz kalmaktadır. Bunun yerine, davranış bilimindeki ‘olumlu pekiştirme’ prensiplerinden beslenen, çözüm odaklı ve ilham verici içeriklere yönelmek çok daha etkili bir yaklaşımdır. Trafikte birbirine yol veren, nezaket gösteren ve bu küçük jestler sonucunda hem kendisi hem de çevresiyle huzurlu bir etkileşim kuran ‘mutlu sürücü’ modellerinin ön plana çıkarılması gerekir. Medya, kural ihlallerini cezalandıran bir otorite figürü gibi değil, doğru davranışı ödüllendiren ve sosyal bir norm haline getiren bir rehber rolü üstlenmelidir. Teşekkür eden bir el selamının veya sabırla beklenen bir saniyenin yarattığı kolektif huzuru gösteren kamu spotları, bireyin içindeki ‘iyi insan’ olma arzusunu tetikler. Korkuyla baskılanan değil, nezaketle onurlandırılan bir sürücü profili, toplumsal trafik kültürünün dönüşümünde en güçlü itici güç olacaktır” önerisinde bulundu.

KOLEKTİF HUZURUN ZEDELENDİĞİ…

Trafiğin, aslında bastırılmış duyguların ve toplumsal gerilimlerin birer patlama noktası olduğunu söyleyen Olataş, “Gün boyunca ekonomik zorluklar, gelecek kaygısı, hiyerarşik baskılar ve adaletsizlik duygusuyla dolan birey, aracının koltuğuna oturduğunda tüm bu birikmiş enerjiyi dışa vuracak bir kanal arar. Bu bağlamda, trafikte yükselen öfkeli kornalar sadece birer uyarı sinyali değil, aslında derinden gelen toplumsal bir imdat çığlığıdır. Sabırsızlık, tahammülsüzlük ve en küçük hataya verilen orantısız tepkiler; bireylerin iç dünyasındaki huzursuzluğun ve toplumsal dokudaki aşınmanın yollara dökülmüş halidir. Bu agresyon döngüsü, bir toplumun birbirine duyduğu güvenin ne kadar azaldığını da gösterir. ‘Eğer ben hakkımı korumak için bağırmazsam, herkes benim üzerime basıp geçer’ düşüncesi, trafiği ortak bir yaşam alanı olmaktan çıkarıp bir hayatta kalma mücadelesine dönüştürür. Dolayısıyla, trafikteki şiddet ve gerginlik aslında buzdağının sadece görünen kısmıdır. Kökleri ise bireyin kendini güvende hissetmediği, nezaketin ödüllendirilmediği ve kolektif huzurun zedelendiği o geniş toplumsal ruh halinde yatmaktadır” dedi.

TAM ANLAMIYLA BİR HAYALCİLİK

“Sizce Türkiye’de trafikte en büyük sorun: öfke mi, umursamazlık mı, yoksa cezasızlık algısı mı?” sorusuna karşın Olataş, son olarak ise “Bence en büyük sorun cezasızlık algısı ve empati yoksunluğunun birleşimidir. İnsanlar kuralı ihlal ettiğinde bunun bir karşılığı olmayacağını düşündüğünde umursamaz olur; bu umursamazlık başkasının hakkını gasp ettiğinde ise ‘öfke’ doğar. Bu üçü birbirini besleyen bir kısır döngüdür. Ancak kök neden, insanın karşısındakini ‘yok saymasıdır’. Trafikte şahit olduğumuz agresyonu, toplumsal yaşamın geri kalanından bağımsız bir olgu olarak görmek imkansızdır; aksine trafik, toplumun genel ruh halinin ve kolektif stres seviyesinin en çıplak haliyle sergilendiği bir mikrokozmostur. Bir toplumun gündelik hayattaki etkileşim biçimi neyse, direksiyon başındaki davranışı da odur. Sokakta yürürken birbirine selam vermeyi yük gören, toplu taşımada bir başkasının alanına saygı duymadan itişen ya da sosyal medyanın anonimliği arkasına sığınarak linç kültürünü besleyen bir toplumsal yapının, trafiğin gergin atmosferinde aniden nezaket timsaline dönüşmesini beklemek tam anlamıyla bir hayalciliktir” mesajını verdi.

Işık, köydeki arazilerin acele kamulaştırma kararına karşı Danıştay’a başvurarak iptal talebinde bulunmuştu. Tutuklama, bu süreçle bağlantılı olarak gerçekleşti. İkizköy Mahallesi Muhtarı Nejla Işık ve aile fertleri, tutuklama kararına ilişkin açıklama yaptı ve acele kamulaştırma kararının iptali taleplerini yineledi. Mahkeme, tutuklama gerekçesini ‘kaçma şüphesi’ olarak açıkladı.

ÖZGÜRLÜĞÜ ELİNDEN ALINMIŞTIR

Change.org’da başlatılan ‘Esra Işık serbest bırakılsın’ başlıklı imza kampanyasında şu ifadeler yer alıyor: “Akbelen Ormanı savunucularından Esra Işık, adaletsiz bir şekilde gözaltına alınmış ve özgürlüğü elinden alınmıştır. Onun haksız yere hapsedilmesi kabul edilemez ve derhal serbest bırakılması gerekmektedir. Esra, özgürlüğüne kavuşmayı ve adil bir yargılama yapılmasını beklemektedir. Haksız yere tutuklanan Esra'nın yaşadığı bu durum, ülkemizde adalet sistemine ve bireysel haklara olan güveni sarsmaktadır. Her bireyin adil bir yargılama sürecine tabi tutulma hakkı vardır ve Esra'nın hakları da bu bağlamda korunmalıdır. Esra Işık'ın serbest bırakılması için kamuoyunun desteğine ihtiyaç var. Bu sadece Esra için değil, adil bir toplumda yaşamak isteyen hepimiz için önemlidir. Toplum olarak birlikte hareket edip, adaletin yerini bulması için sesimizi duyurmalıyız. Her bir imza, Esra'nın özgürlüğü için atılmış önemli bir adımdır. Siz de bu adalet mücadelesine katılarak, Esra Işık'ın serbest bırakılması için imza verin!”

Açıklamada, Milas’ın İkizköy Mahallesi’nde yaşayan Esra Işık’ın, köyünde yürütülen acele kamulaştırma sürecine ve topraklarına el konulmasına karşı direndiği gerekçesiyle tutuklandığı hatırlatıldı. Işık’ın ‘Bizim hayatlarımız sayıdan ibaret değil, ardında onlarca yılın emeği var’ sözlerine yer verilen açıklamada, köylülerin yaşam alanlarını korumak için hukuk ve adalet talep ettiği vurgulandı.

MİLAS KÖYLÜLERİ YALNIZ DEĞİLDİR

Ortak metinde, Akbelen Ormanı’nın yok edilmesine karşı yürütülen mücadelenin yalnızca çevresel değil, aynı zamanda sosyal ve ekonomik bir hak arayışı olduğuna dikkat çekildi. Esra Işık’ın bu süreçte hem köylü hem de işçi bir ailenin ferdi olarak mülksüzleştirmeye karşı direnen emekçi halkın bir parçası olduğu ifade edildi. Açıklamada ayrıca, yargının şirketlerin çıkarları doğrultusunda hareket ettiği iddia edilerek, YK Enerji’nin faaliyetlerine karşı çıkan köylülerin baskı altına alındığı öne sürüldü. Esra Işık’ın da bu nedenle tutuklandığı savunuldu.

Sivil toplum örgütleri, “Tutuklamaları ve baskıları kabul etmiyoruz. Milas köylüleri yalnız değildir” ifadeleriyle dayanışma mesajı verirken, Esra Işık’ın derhal serbest bırakılmasını talep etti.

Platform tarafından yapılan açıklamada, kadınların iş hayatına eşit katılımını sağlayacak ücretsiz kreşler, uzun ve devredilemez ebeveyn izinleri ile bakım emeğinin toplumsallaştırılması gerektiği vurgulandı. Platform, kadınları eve hapseden politikaların artık son bulmasını talep ediyor.

KADIN YOKSULLUĞUNUN ARTMASINA NEDEN OLACAK

Açıklamada yer alan ifadeler şöyle: “Doğum izinlerinin 16 haftadan 24 haftaya çıkarılmasına yönelik düzenleme Meclis gündeminde. İlk bakışta kadınlar lehine bir iyileştirme gibi sunulsa da bu yaklaşım kadınların gerçek ihtiyaçlarını gözeten eşitlikçi bir sosyal politika olmaktan uzaktır. Aksine, bakım sorumluluğunu toplumsallaştırmak yerine kadınların omuzlarına daha fazla yük bindiren, aileci ve ataerkil politikaların bir devamı niteliğindedir… İstatistikler gerçeği bütün çıplaklığıyla ortaya koyarken doğum izninin yalnızca kadınlar açısından uzatılması, kadınların iş yaşamından daha uzun süre kopmasına, emek piyasasındaki konumlarının zayıflamasına ve ekonomik bağımsızlıklarının ortadan kalkmasına yol açma riski taşımaktadır. İşverenlerin kadın istihdamına yönelik isteksizliklerini derinleştirecek bu düzenleme, kadınların daha güvencesiz ve kayıt dışı işlere itilmesine ve kadın yoksulluğunun artmasına da neden olacaktır.”

EŞİK’İN TALEPLERİ NELER?

Son olarak ise “Taleplerimiz nettir: Ücretsiz ve nitelikli kamusal kreşler yaygınlaştırılsın. Bakım emeği toplumsallaştırılsın. Ebeveyn izinleri eşit, devredilemez ve kapsayıcı biçimde düzenlensin. Kadınların istihdama eşit ve güvenceli katılımını sağlayacak politikalar hayata geçirilsin. Mor Yeşil Kamucu Ekonomi perspektifiyle; bakım hizmetlerinin piyasaya terk edilmediği, kamusal olarak finanse edildiği ve toplumsal yeniden üretimin kadınların omuzlarına yüklenmediği bir model hayata geçirilmeden, doğum izinleri kadınların üzerindeki yükü hafifletmeyecektir. Dünyada İsveç, Norveç, Finlandiya ve Danimarka gibi ülkeler ücretsiz ve düşük maliyetli kreşler, uzun ve eşit ebeveyn izinleri ile bakım sorumluluğunu kadın ve erkek arasında paylaştırıyor; Fransa ve Kanada’da devlet destekli erken çocukluk eğitimi programları kadınların iş hayatına aktif katılımını sağlıyor. Meksika, Kolombiya, Şili ve Uruguay gibi ülkelerde bakımı kadınların üzerine yıkan mevcut anlayıştan eşitlikçi ve kamucu bakım politikalarına geçiş çabası görülüyor. Kadınları eve kapatan değil, yaşamın her alanında eşit ve özgür kılan politikalar acilen geliştirilmeli ve uygulanmalıdır” çağrısı yapıldı.