Bob Ross’tan esinlendi resim yapmaya başladı: “Resim yaparken dünyayı unutuyorum”

Zonguldak’ın Alancık köyünde yaşayan, 4 çocuk ve 5 torun sahibi 81 yaşındaji Şahinde Ermiş, eşini 39 yıl önce kaybettikten sonra çocuklarını büyütmek için yaşam mücadelesi verdi. Çocukluğundan beri resme ilgi duyan Ermiş’in hayatındaki dönüm noktalarından biri ise 22 yıl önce televizyonda izlediği ABD’li ressam Bob Ross oldu. Ross’un resim yapımını anlattığı programları izleyen Ermiş, kendi imkanlarıyla resim yapmaya karar verdi. Kırtasiyeden resim malzemeleri alan Ermiş, evinde çalışarak yıllar içerisinde onlarca eser ortaya çıkardı. 2006 yılında 44 tablodan oluşan ilk sergisini açan Ermiş, aradan geçen yıllarda resim yapmayı bırakmadı. Günlük ev ve bahçe işlerinden kalan zamanını resim ve bulmaca çözerek değerlendiren Şahinde Ermiş, çoğunlukla doğa ve manzara resimleri yapıyor. Son dönemde ise artık yerinde olmayan eski köy evlerini resmetmeyi kendisine ayrı bir uğraş haline getirdi. Ermiş’in yeni eserleri, 15-17 Eylül tarihleri arasında Zonguldak Güzel Sanatlar Galerisi’nde sanatseverlerle buluşacak.

“ÖĞRENECEĞİM, EVİME ASACAĞIM” DEDİ

Resim yapmaya nasıl başladığını anlatan Şahinde Ermiş, Bob Ross’u televizyonda izlediği dönemde kendisine hedef koyduğunu belirterek şunları söyledi: “TRT 2’de ressamın ismini bilmiyorum o zaman. Bob Ross, sonradan öğrendik. Onu seyrederken ‘Ben bunlardan öğreneceğim, yapacağım, uğraşacağım, evime asacağım’ dedim. Sonra sergide buldum kendimi. Kırtasiyeden malzeme aldım, 44 tablo yaptım. 2006’da sergi açtık. Ondan sonra da ara ara boş vakit buldukça ben, kışın çarşıda, yazın köyde evde oturuyorum, bahçe yapıyorum. Eve gidince kızım ev işlerini yapıyor, ben de bulmaca çözüyorum, biraz resim yapıyorum. Boş vakitlerimi öyle dolduruyorum. En çok manzara üzerine resim yapıyorum. Bir de eski evler hobim oldu. Eski evleri yaptım, şimdi bu evler yok. Onlara hiç kıyamıyorum. Beğeniyorlar. Bizim buraya ekmekçi geliyor. Gösteriyorum, ona uzatıyorum. Dün de geldi, söyledim. Sergim var dedim. Eylül’ün 15, 16, 17’sinde sergim var. Ekmekçi ‘Geleceğim teyze’ dedi. Yoldan geçenler soruyor, gösteriyorum. ‘O, çok güzel’ diyorlar”

ÇOCUKLUK HAYALİ YILLAR SONRA GERÇEĞE DÖNÜŞTÜ

Şahinde Ermiş, 1956-1957 yıllarında Kardeşler köyünde okula gittiği dönemde resme olan ilgisinin öğretmenleri tarafından da fark edildiğini anlattı. Köy yaşamının yoğunluğu nedeniyle eğitimine devam edemediğini belirten Ermiş, yıllar sonra yeniden resme yönelmesinde çocuklukta yaşadığı bu anıların da etkili olduğunu söyledi. Ermiş, Bob Ross’u izleyerek resim tekniğini geliştirme sürecini şöyle anlattı: “‘Okusun, yardımcı olun bu çocuğumuza’ demişti müfettiş. O zamanlar köy işi çok, babam da çalışıyor. Annemin yanında ben kaldım, ablam evlendi gitti. Ben çift sürdüm falan, hayat devam etti. Kaldık köyde. Pazara giderken resim satıyordu birisi. Ben de ‘Oradan resim alacağım’ dedim, resimci oradan gitmiş. Herhalde sattı, bitirdi gitti. Eğer ben bu resmi yapıp evime asmazsam Şahide değilim dedim. Ondan sonra da Bob Ross’u izledim. Hepsini takip ettim. Bir resmim var, 3’te bitti onun resmi, ben de 5’e kadar bitirdim. Bob Ross’un resminin aynısını yaptım. Çok şey kattı onu izlemem. Bir de zihnim açıldı böyle şeylere. Önce bilemedim, yapa yapa öğrendim. Torunuma bakarken boyama resmi alıyorduk. Onunla ikimiz salonda boyama yaparken ben de boş kağıda çiziyordum kalemle. Bob Ross da seyrediyoruz o arada. Öyle çizerken tepeler, dağlar çıktı, inişli yokuşlu yerler çıktı. ‘Bunu becereceğim herhalde’ dedim.”

“BALKONA OTURUYORUM, RESMİMİ YAPIYORUM”

Eşini 40 yaşındayken kaybetmesinin ardından psikolojik olarak zor bir dönem geçirdiğini anlatan Şahinde Ermiş, çocuklarını büyüttükten sonra resim yapmanın kendisine yeniden yaşam sevinci verdiğini ifade etti. Bugün zamanının önemli bölümünü bahçesinde ve evinin balkonunda geçiren Ermiş, tuvalinin başına geçtiğinde günlük hayatın tüm sıkıntılarından uzaklaştığını belirterek şöyle konuştu: “Eskiden köy doluydu. İnsanların birbirine saygısı vardı. Şimdi saygı diye bir şey yok. Bu televizyonlar, telefonlar çıktı, kimse kimseye gitmiyor. Gitsen bile dedikoduya karışıyorsun. Hiç kimseye gitmiyorum. Bahçeden gelip kızım yemeğimi yapıyor, işimi yapıyor, evde bırakıp bahçeye gidiyorum. Gelince de alıyorum tuvali, balkona oturuyorum, resmimi yapıyorum. Ondan sonra da bulmaca çözüyorum. Resim yaparken var ya, dünyayı unutuyorum o zaman ben. Dünyayı unutuyorum böyle. Burası nasıl olacak, nasıl yapacağım? Şunu şuraya mı koyayım? Şimdi kartpostaldan bakıyorum ama kendimden de bir şeyler katmak istiyorum. O zamanlar satılıyordu kartpostal, şimdi satılmıyor ama demet demet almışım. Ara sıra yapıyorum onlardan öyle.”