Kemal Dede, 'Sakat' güvercini için evini terk etmiyor

İzmir'de yalnız yaşayan ve 1986 yılında tornacılıktan emekli olan Kemal Gökduman, 23 yıl önce eşini kalp krizi nedeniyle kaybettikten sonra vaktinin büyük bölümünü evinde geçirmeye başladı. Sağlık sorunları ve dizlerindeki protezler nedeniyle dış dünyaya kapılarını kapatan Gökduman'ın hayatı, 4 yıl önce balkonuna konan yaralı bir güvercinle tamamen değişti. Alt gagasının bir kısmı olmayan ve hayatta kalma mücadelesi veren kuşu fark eden Gökduman, o günden beri her gün aynı saatte yolunu gözlediği güvercinle arasında sarsılmaz bir bağ kurdu.

OĞLUM BENİ GÖTÜRMEK İSTİYOR

Dışarı çıkamadığı için güvercinin kendisine en yakın arkadaş olduğunu söyleyen Kemal Gökduman, vefa dolu dostluğunu şu sözlerle anlatıyor:

"Yaklaşık 5 seneden beri kuşları besliyorum ama 'Sakat' yaklaşık 4 senedir balkonuma geliyor. Onu elimle besliyorum. Bir alüminyum maşrapam var, içine beyaz nohut koyuyorum, gelip onu yiyor. Her gün mutlaka saat 13.00'te kapıma gelir, hatta artık günde iki kez gelmeye başladı. Ona çok alıştım ve onu çok seviyorum. Rahatsızlığım yüzünden dışarı adım atamıyorum, bana yoldaş oluyor. Oğlumun arabası var, beni yanına alıp götürmek, buralardan kurtarmak istiyor ama bu kuş aç kalır diye onu bırakıp hiçbir yere gitmek istemiyorum."

BUĞDAY YİYEMİYOR, KİLOLU DA OLSA NOHUT ALIYORUM

Güvercinin gaga yapısındaki bozukluk nedeniyle normal kuş yemlerini yiyemediğini fark eden fedakar yaşlı adam, emekli maaşından bütçe ayırarak kuşa özel beslenme düzeni oluşturdu.  Gökduman, "Buğdayın fiyatı nohuta göre çok daha uygun. Bir torba buğdayı 100 liraya aldım ama 'Sakat' gagasından dolayı buğdayı yutamıyor. İçi buğday dolu plastiğin içine giriyor, kafasını 10 kere vuruyorsa belki ancak 1 tanesini kapabiliyor. Bu yüzden kilosu 200 lira da olsa onun rahat yiyebileceği beyaz nohutlardan alıyorum. Elimden de buğdayı yiyemiyor, nohutları ise rahatça yutabiliyor. Ben olmasam bu hayvan dışarıda kesin ölürdü, başka kimseye de gitmez zaten. Balkona geldiğinde onunla konuşuyorum; 'Ah cici' diyorum, 'Büyüdün, tüylerin de güzelleşti' diyorum. Gelmeme ihtimali yok, yüzde yüz gelir. Adını 'Sakat' koydum, artık onun soyadı da Gökduman oldu” dedi.

Evinin balkonunda adeta zamana karşı direnen bu dostluk, Kemal dedenin hayata tutunma enerjisi olurken, engelli bir sokak hayvanının da doğru sevgi ve şefkatle nasıl hayatta kalabileceğinin en güzel örneğini gözler önüne seriyor.