Sessiz İnsanlar Gerçekten Güçlü mü?

Sessiz insanlara dair yaygın bir inanç vardır:

“Derindir.”

“Güçlüdür.”

“Kolay kolay yıkılmaz.”

Bazen doğrudur.

Ama bazen bu sessizlik, sanıldığı kadar sağlam değildir.

Psikoloji sessizliği tek bir yerden okumaz. Sessizlik bazen bilinçli bir tercihtir; sınırdır, gözlemdir, kendini koruma biçimidir. Ama bazen de öğrenilmiş bir geri çekilmedir. Konuşmanın işe yaramadığı, anlatmanın karşılık bulmadığı yerlerde gelişir.

Birçok sessiz insan, erken yaşta şunu öğrenmiştir:

Konuşursan yanlış anlaşılabilirsin.

İtiraz edersen sorun çıkar.

Hislerini söylersen yük olursun.

Böylece susmak, güvenli alan hâline gelir.

Toplum sessizliği çoğu zaman olgunlukla karıştırır. Oysa psikolojik olarak bakıldığında, sessizlik her zaman güç göstergesi değildir. Güç; gerektiğinde konuşabilmek, gerektiğinde durabilmektir. Sürekli susmak, bazen çatışmadan değil, kendinden vazgeçmekten gelir.

Sessiz insanlar genellikle çok şey taşır. Söylenmemiş cümleler, ertelenmiş itirazlar, yutulmuş öfkeler… Dışarıdan sakin görünürler ama iç dünyaları kalabalıktır. Ve bu kalabalık, zamanla bedene ya da ilişkilere sızar.

Bir de “iyi dinleyici” etiketi vardır. Sessiz insanlar başkalarını çok iyi dinler. Ama çoğu zaman kimse onları dinlemez. Çünkü sessiz kalan, ihtiyaç duymaz sanılır. “O zaten güçlü” denir. Oysa kimsenin sormadığı bir yük vardır omuzlarında.

Psikolojik dayanıklılık, duygusuzluk değildir. Güç; hissetmemek değil, hissettiğini taşıyabilmek ve ifade edebilmektir. Sürekli susan biri güçlü görünür ama bu güç, uzun vadede yalnızlığa dönüşebilir.

Belki de şu ayrımı yapmak gerekiyor:

Sessiz olmak başka, kendini susturmak başka.

Gerçek güç, her zaman yüksek sesle gelmez.

Ama gerçek güç, kendini tamamen sessizliğe mahkûm da etmez.

Bazen konuşmak cesaret ister.

Bazen “ben buradayım” demek.

Ve bazen, en güçlü cümle şudur:

“Bunu içimde tutmak zorunda değilim.”

Sessiz İnsanlar Gerçekten Güçlü mü?