İnsan zihni, tamamlanmayan şeyleri unutmaz.
Yarım kalan bir konuşma…
Cevapsız bırakılan bir mesaj…
Bitirilemeyen hayaller…
Ve “acaba” ile başlayan düşünceler…
Bazı şeyler yaşanıp bittiğinde değil, yarım kaldığında insanın içinde büyür.
Psikolojide buna “Zeigarnik Etkisi” deniyor.
Yani zihnin, tamamlanmamış olayları tamamlananlardan daha güçlü hatırlaması.
Belki de bu yüzden bazı insanlar geçmişi unutamaz.
Çünkü mesele yaşanan şey değil; yarım kalan histir.
Bir kapı tam kapanmadığında insan zihni orada beklemeye devam eder.
“Başka türlü olabilir miydi?” sorusu, bazen yıllarca içimizde yaşar.
Modern hayat da bizi tam olarak bunun içine sürüklüyor.
Yarım bırakılan ilişkiler…
Sürekli ertelenen hedefler…
Bitmeyen işler…
Bildirimler, taslaklar, kaydedilen ama izlenmeyen videolar…
İnsan artık zihinsel olarak hiç kapanış yaşayamaz hale geldi.
Bu yüzden çoğu kişi fiziksel olarak dinlense bile zihinsel olarak yoruluyor.
Çünkü beden duruyor, ama zihin sürekli açık sekmeler arasında dolaşıyor.
Belki de bazı vedaların bu kadar can yakmasının sebebi budur.
Net bir son olmayınca insan kendi içinde hikâye yazmaya devam eder.
Oysa bazen iyileşmek için cevap değil, kapanış gerekir.
Ve belki huzur;
Her şeyi çözmekte değil,
Bazı şeylerin yarım kaldığını kabul edebilmektedir.