21 Mart’ın Önemi

Bahar uyanır,

şiir okunur,

türkü söylenir,

çocuklar oyun oynar…

21 Mart… Bir gün değil yalnızca; insanın hem içinden hem dışından geçen bir mevsimdir sanki. Toprak uyanır o gün, dallar ince bir sevinçle titrer, rüzgâr yeni bir başlangıcın haberini taşır. Ama asıl uyanması gereken, belki de insanın kalbidir.

Çünkü 21 Mart, kelimelerin kalbe değdiği gündür. Dünya Şiir Günü ile birlikte, dilin en arı, en kırılgan ve en hakiki hâli çağırır bizi. Şiir, bir süs değildir; bir sığınaktır. Yaralı bir ruhun kendine açtığı küçük bir kapı, bazen de bütün kapıları kapalı bir insanın son umududur. Bir dizede saklanır çocukluk, bir kelimede büyür yalnızlık. Ve insan, en çok şiirde kendine rastlar.

Şiir, aceleye gelmeyen bir hakikattir. Bugünün hızlı, hoyrat dünyasında hâlâ yavaşça konuşan, incitmeden anlatan bir dil… Belki de bu yüzden gereklidir; çünkü insan, ancak inceldiği yerden insan kalır.

Ama 21 Mart’ın yükü yalnızca kelimelerden ibaret değildir. Aynı gün, kalbimizin ne kadar geniş ne kadar kapsayıcı olduğunu da sınar. Dünya Down Sendromu Farkındalık Günü, bize farklılığın ne demek olduğunu yeniden sorar. Down Sendromu ile doğan çocukların gözlerinde, dünyanın en saf hâli vardır aslında. Onlar, sevgiyi hesaplamaz. Gülüşleri bir neden aramaz. Oldukları gibi severler.

Ama biz…

Biz çoğu zaman “oldukları gibi” kabul etmekte zorlanırız.

Toplumun görünmez duvarları, en çok onların yoluna çıkar. Oysa eksik olan onlar değil; eksik olan, bizim anlayışımızdır. Çünkü gerçek merhamet, yukarıdan bakmak değil; yan yana durabilmektir. Gerçek eşitlik, kapı açmak değil; o kapıyı birlikte geçmektir.

Ve 21 Mart, bir sesi daha taşır zamanın içinden bugüne…

Toprağın derinliğinden gelen, sade ama sarsıcı bir sesi: Aşık Veysel.

Onun gidişinin yıl dönümüdür bugün. Ama bazı insanlar gitmez. Sözleri kalır, sesi kalır, hatta suskunluğu bile kalır. Aşık Veysel, görmeyen gözleriyle dünyanın en hakiki yüzünü görebilen bir bilgeydi. Onun şiirleri, ne gösterişe yaslanırdı ne de kalabalıklara… O, insanın içine konuşurdu.

“Uzun ince bir yoldayım…” dediğinde, yalnız kendini değil, hepimizi anlatıyordu. O yol, biraz sabır, biraz acı, biraz da sevmekti. En çok da anlamaktı. İnsan olmanın, toprağa karışmanın, bir iz bırakmanın ne demek olduğunu fısıldıyordu dizeleri.

Bugün, şiirin inceliğiyle, farklılıkların sessiz çağrısıyla ve bir ozanın derin hatırasıyla karşı karşıyayız. Üç ayrı yol gibi görünse de hepsi aynı yere çıkar: İnsana.

Şiir bize hissetmeyi öğretir.

Farklılıklar, anlamayı…

Aşık Veysel ise, bütün bunların içinden geçerek insan kalmayı…

Belki de 21 Mart’ın asıl önemi burada gizlidir:

Daha çok duymak, daha çok görmek ve en önemlisi daha çok hissetmek…

Bir çocuğun gözlerine bakarken yargısız kalabilmek,

Bir dizeyi okurken içimizin titrediğini fark edebilmek,

Ve bir insanı, olduğu gibi kabul edebilmek…

Çünkü dünya, ancak kalbi geniş olanlara yeter.

21 Mart, bize bunu hatırlatır:

İnsan, ancak başkasına yer açabildiği kadar insandır.

21 Mart’ın Önemi