Algının Gölgesinde Kaybolan Gerçekler

Bazen bir insanı değil, onun hakkında oluşturulan yanlış bir algıyı kaybederiz. Hayatta bazı anlar vardır; insan durur ve çevresine yeniden bakar. Sanki herkes aynı yerde ama herkes başka bir hikâyenin içindedir.

Bir süre sonra fark edersin ki mesele çoğu zaman gerçekler değildir. Çünkü insanlar çoğu zaman doğrularla değil, kendi algılarıyla yaşar. Bir insanı anlatan gerçekler vardır, bir de insanlar tarafından onun hakkında oluşturulan hikâyeler… Ve çoğu zaman o hikâyeler gerçeğin önüne geçer.

Bir bakarsın bir insanın niyeti başka, ona yüklenen anlam bambaşkadır. Bir söz başka bir yerden çıkar, başka bir kalpte bambaşka bir anlam bulur. İnsan ilişkilerindeki kırılmaların büyük kısmı da tam burada başlar. Çünkü çoğu zaman kimse gerçeği öğrenmeye çalışmaz. Herkes kendi zihninde kurduğu hikâyeye inanır. Belki de bu yüzden bazı insanlar birbirini kaybeder. Aslında kaybedilen çoğu zaman insanın kendisi değildir; onun hakkında oluşturulan yanlış bir algıdır.

İnsanları gerçekten anlamak kolay değildir. Çünkü anlamak emek ister, sabır ister, bazen de kendi bakış açından vazgeçebilme cesareti ister. Ama modern dünyanın hızında kimse buna vakit ayırmak istemez. Bu yüzden çoğu zaman gerçekler sessiz kalır, algılar konuşur. Ve bazı insanlar hayatımızdan böylece çıkıp gider. Bir kavga olmadan, büyük bir söz söylenmeden. Sadece birbirini gerçekten anlayamamanın verdiği sessiz bir uzaklıkla.

İnsan o zaman şunu fark eder: Birini kaybetmek bazen bir son değildir. Bazen sadece bir gerçeğin görünür hâle gelmesidir. Ve insan bir gün şunu anlar: Gerçekler çoğu zaman sessizdir, algılar ise gürültülü. Hayatın en büyük yanılgısı da burada başlar; insanlar gerçeği değil, kendilerine anlatılan hikâyeyi seçer. Oysa insan, başkalarının algılarıyla değil kendi vicdanıyla yürüdüğünde gerçekten özgür olur.

Algının Gölgesinde Kaybolan Gerçekler