İnsan kalbine yerleştirilen sevme kabiliyeti sonsuzdur. Ve sonsuz bir sevginin kaynağı da ancak sonsuz olan Allah’tır. O halde en fazla yönelişimizin neye olması gerekir.
Eşimiz, dostumuz, malımız, mevkiimiz, çocuklarımız, yaratılmış her ne varsa, onlara karşı ilgi ve sevgimiz de vardır. Ama sevgimizin dozu neye, ne kadar olmalı? Tüm bunlar, hayatımızda ancak kapladığı yerler kadar anlam taşımalı ve anlamı kadar sevgi yüklenmelidir. Onları mutlaklaştırıp, her şeyin merkezine koyarsak, sonucu hayal kırıklığı olabilir. Çünkü Allah’tan başka her şey fanidir. Ve faniye, sonsuz olan feda edilemez. Ama sonsuz olan sevgiyi Allah’a bağladığımızda diğer sevgiler de yerli yerine oturur.
İnsan kalbi bazen bir kişiden, eşyadan, mevkiden, eşinden, çocuğundan, verdiği sevginin karşılığında sonsuz bir tatmin duygusu bekler. Ancak kalp sonsuzluk arayışındadır ve tatmin olmaz. Karşılığını ancak sonsuz olanda bulabilir.
Sevgiyi kısmak değil, ancak dozunda, doğru adreslerde, doğru miktarda kullanmak, her şeyi yerli yerinde yapmaktır. Böylece insan hem insanlara karşı merhametli olur hem de kalbinin asıl yönelişini kaybetmez. Dünyevi şeylere bağımlılığı da azalır.
Sonlu olan her şeye gerektiğinden fazla anlam yüklemek, onlara karşı beklentiler oluşturur ki, bu onların taşıyabileceğinden fazladır ve hüsran ile sonuçlanır. Sevgi doğru adreslere, doğru şekilde pay edilirse hem kalpte huzur hem de toplumda denge oluşur. İnsanlara karşı daha şefkatli, sorumluluk sahibi olur. Varoluşunun anlamını tamamen sonlu olanlara bağlamaz. Böylece haset, kin, öfke ve aşırı beklentiler bir nebze azalır. Sevgi bilinçli oldukça arınır. Azalmaz, yerini bulur. Miktarından çok, yönünü ve anlamını sorguladığımızda farklı kapılar açılabilir. Belki de huzur, şükür ve denge getirebilir.
Unutmayalım ki, sonsuz sevgi, sonlu adreslerde ziyan olur...