Her Şeyi Mizaha Vurmanın Psikolojisi

Hep gülen insanlar vardır.
Her şeye bir espri bulan, ortamı dağıtmayan, sessizliği dolduran…
Kimse onların iyi olmadığını düşünmez.
Oysa psikolojide mizah, yalnızca neşe değil; çoğu zaman bir savunma mekanizmasıdır.
İnsan, canını acıtan duyguyla doğrudan temas etmek istemediğinde onu şakaya dönüştürür. Çünkü gülmek, ağlamaktan daha güvenlidir. Mizah, acıyı küçültür; en azından öyleymiş gibi hissettirir. Karşı taraf güldüğünde, konu kapanır. Duygu da öyle.
Her şeyi mizaha vuran insanlar genellikle çok iyi gözlemcidir. Ortamı okur, sınırları hisseder, kimin neye güleceğini bilirler. Ama bu yetenek, çoğu zaman kendi duygularını bastırmanın bedeliyle gelişmiştir. Kendi acılarına yer açmak yerine, başkalarını rahatlatmayı öğrenmişlerdir.
Toplum bu davranışı ödüllendirir. “Ne eğlenceli insan” denir. Ama kimse şu soruyu sormaz:
Bu insan ne zaman ciddileşebiliyor?
Sürekli şaka yapan biri için durmak zordur. Çünkü durmak, bastırılan duygularla baş başa kalmak demektir. Mizah ortadan kalktığında boşluk belirir. Ve o boşluk, çoğu zaman yıllardır konuşulmayan bir yorgunlukla doludur.
Psikolojik olarak sorun mizah değildir. Mizah iyileştirici de olabilir. Sorun, mizahın tek başına kalmasıdır. Ağlayamayan, kızamayan, kırıldığını söyleyemeyen biri için mizah; duyguların yerine geçer. Ama hiçbir zaman onların yerini tam dolduramaz.
Bu yüzden bazı insanlar, en kalabalık ortamda bile yalnızdır. Çünkü herkes gülerken, onların iç dünyası sessizdir. Ciddiye alınacak bir duygu kalmamıştır; hepsi şakaya çevrilmiştir.
Belki de mizahı tamamen bırakmak gerekmiyor.
Ama şu ayrımı yapmak gerekiyor:
Gülmek mi iyileştiriyor, yoksa saklıyor mu?
Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan şey kahkaha değil;
“Bu seni gerçekten zorlamış” cümlesidir.

Her Şeyi Mizaha Vurmanın Psikolojisi