İnsan Olabilme Sanatı

Her insan masum doğar.
Nefes alıp vermekten başka bir becerisi yoktur hayata geldiğinde.
Sonra büyür…
Ve bazıları, büyürken kendini iyilikle değil, kötülükle besler.
Yaralamayı marifet saymak,
kusur aramayı meziyet sanmak
vicdan yitirildiğinde ortaya çıkar.
İnsan, başkasını incitirken
kendinden bir şey eksildiğini fark etmez.
O adam da böyleydi.
Her sabah rutinini hiç bozmadan uyanırdı.
Televizyonu açar, gündelik haberleri izlerdi.
Olumsuzluklar arasında gezer,
ekranla kavga eder gibi homurdanırdı.
Kaşları hep çatık, dili hep sertti.
Bir gün haberlerde bir çocuk gördü.
Sıkışan bir kediyi kurtarmak için mücadele etmişti çocuk.
Kediyi kurtarmıştı ama
eli demirin arasında ezilmişti.
Adam öfkeyle söylendi:
“Salak çocuk.
Sanane.
Annesi babası yok mu bunun?
Tehlikeli işlere bulaşma dememişler mi?
Eli ezilmiş… ders olsun.”
Kanalı değiştirdi.
Bir felaket daha, bir kavga daha…
Hazırdı.
Çünkü onun dünyasında
acı, sadece başkasının başına geldiğinde
haber değeri taşırdı.
Sonra günlük yürüyüşü için giyinip sokağa çıktı.
Aynı kaldırım, aynı tempo, aynı boşluk.
Sokağın başında,
karşıdan karşıya geçmeye çalışan
gözleri görmeyen birini fark etti.
Bir an duraksadı.
Yardım etme düşüncesi
aklının ucundan geçti.
Ama hemen ardından iç sesi konuştu:
“Ne işi var kör hâliyle sokakta?
Geçmesin o zaman.”
Yürümeye devam etti.
O adamı herkes görür, herkes tanırdı.
Ama kimse yanına yaklaşmazdı.
Koşmazdı kimse.
Zaten o da kimseye yaklaşmamıştı hayatı boyunca.
Bir gün ciddi bir rahatsızlık geçirdi.
Kapısı çalınmadı.
Telefonu suskun kaldı.
Saatler geçti,
kimse fark etmedi.
Tek başına,
hiç gibi öldü.
Bu görüntü,
bu sessizlik
aklımdan hiç çıkmıyor.
Aslında insan,
kendi sonunu hazırlayan
en büyük kahramandır.
Ya her gün biraz daha
insanlıktan uzaklaşır,
ya da vicdanını koruyarak
hayata tutunur.
Çünkü yazmak bir sanatsa,
yaşamak ondan da zordur.
Ve insan kalabilmek,
herkesin seçmediği
bir sanattır.

İnsan Olabilme Sanatı