Söyleyemediklerimiz Nerede Birikir?

Günümüz insanı konuşuyor; ama her konuşma bir ifade değildir.

Sosyal medya çağında kelimeler çoğaldı, cümleler hızlandı; fakat insanın kendine temas ettiği alan daraldı. Çoğu zaman susmayı tercih ediyoruz. Kırılmamak için değil, kırılmamakla uğraşmamak için.

Toplum, uyumlu olmayı erdem olarak öğretir. “Sorun çıkarma”, “abartma”, “idare et” gibi cümleler, yalnızca gündelik öğütler değil; aynı zamanda bir davranış biçimi üretir.

Bu biçim, bireyi çatışmadan korur gibi görünür; ancak uzun vadede insanın kendisiyle olan temasını zayıflatır.

Söylenemeyen her söz, ifade edilemeyen her duygu kaybolmaz. Yalnızca yer değiştirir. Önce zihinde dolaşır, sonra bedende kendine bir alan açar. Bu noktada mesele, hastalık ya da tıbbi bir durumdan çok daha geniştir. Mesele, insanın kendini ne ölçüde duyabildiğidir.

Beden, insanın en dürüst alanıdır. Toplumsal rolleri tanımaz; güçlü görünme çabasını önemsemez.

Zihnin “geçer” dediği yerde, beden kayıt tutar. Bir yorgunluk hissi, anlam verilemeyen bir sıkışmışlık ya da sürekli tekrar eden bir rahatsızlık.

Bunlar çoğu zaman bastırılmış bir içeriğin işaretleridir.

Modern insanın en yaygın yanılgılarından biri, duyguları bastırmanın güç verdiğini sanmaktır. Oysa bastırılan her şey, zamanı geldiğinde başka bir biçimde geri döner. Bu, bir zayıflık değil; insan doğasının işleyişidir.

İyileşmek, her zaman bir şeyi “düzeltmek” anlamına gelmez. Bazen yalnızca durup sormak yeterlidir:

“Ben neyi söyleyemedim?”

“Ne zamandır kendimi ertelemeyi alışkanlık hâline getirdim?”

Hayat, insanı cezalandırmaz.

Ancak ihmal edilen alanlara dikkat çeker. Kendini duymayan birey, bir süre sonra bedeninin sesini duymak zorunda kalır. Bu ses bir tehdit değil; bir hatırlatmadır.

Belki de asıl güç, daha fazla dayanmakta değil; kendine karşı daha dürüst olabilmektedir.

Çünkü insan kendini duyduğunda, hayatın bu kadar yüksek sesle konuşmasına gerek kalmaz.

İnsan kendini susturdukça, beden konuşur; insan kendini duyduğunda ise hayat sakinleşir.

Mutlu sağlıklı bir yaşam dileğimle…

Söyleyemediklerimiz Nerede Birikir?