Sibel AtapekYazarBir Kitabı Yeniden Okumak, Kendini Yeniden Keşfetmektir
Son zamanlarda edebiyatı uçsuz bucaksız bir okyanusa benzetiyorum. Her öğrendiğim yeni bilgi, önümde başka bir kapı açıyor. Bazen merakla, bazen hayranlıkla, bazen de ne kadar çok şey bilmediğimi fark etmenin şaşkınlığıyla ilerliyorum.
Geçtiğimiz günlerde çocuklarla ilgili bir araştırma yaparken yıllar önce okuduğum bir dünya klasiğini yeniden elime aldım. Aynı kitabı okuyacağımı sanıyordum ama bu kez bambaşka bir dünyayla karşılaştım. Daha önce dikkatimi çekmeyen ayrıntılar, üzerinde hiç düşünmediğim cümleler, karakterlerin davranışlarında saklı nice anlamlar bir bir karşıma çıktı.
O an kendime sordum: Kitap mı değişmişti, yoksa ben mi?
Elbette kitap ve içindeki her şeyiyle aynı kitaptı. Değişen, ona bakan gözlerimdi. Aradan geçen yıllar, yaşadıklarım, öğrendiklerim ve edindiğim deneyimler bana başka bir bakış kazandırmıştı.
Sanırım edebiyatın büyüsü de burada saklı. İnsan öğrendikçe yalnızca yeni şeyler keşfetmiyor, daha önce bildiğini sandığı şeylere de yeniden bakmayı öğreniyor.
Bazen kendimizi ne kadar eksik hissediyoruz, değil mi? Ama bu eksiklik beni korkutmuyor artık. Aksine, keşfedilmeyi bekleyen ne çok şey olduğunu bilmek heyecanlandırıyor.
Belki de hayatın en güzel yolculuğu budur: Her şeyi bildiğini düşünmeden, merak etmeye ve öğrenmeye devam etmek.
Çünkü bazen bir kitabı yeniden okumayız; yıllar sonra o kitabın sayfalarında kendimizin hiç tanımadığı bir hâliyle karşılaşırız.
Edebiyatın okyanusunda yol aldıkça anlıyorum ki keşfettiğim her yeni dünya, aslında kendime açılan başka bir kapıymış. Umut heyecan dolu nice kapıları açabilmek umuduyla.
