Atatürk ve Öfkeli Çocuk: Öfkenin Ardındaki Hüzün Ve Özlem

Bu yazının esin kaynağı 10 Kasım 2026 Salı sabah saat 09:00 ve 10:00 arasında bizim evde yaşanan olaylardır…
Her yıl olduğu gibi bu 10 Kasım sabahında da saat 9 olmadan hepimiz ayaktaydık. Oğlum Ege (henüz 6,5 yaşında) zaten her zaman olduğu gibi oyun oynama ve çizgi film izleme sevdasından bizden önce uyanmıştı bile.
Eşim ve ben ona “Hadi zaman yaklaşıyor, saygı duruşuna geçeceğiz…” dediğimiz zaman birden suratı değişti ve isteksiz bir hal aldı. Ancak yine de saat 9’u 5 geçe bizimle balkonda sirenler eşliğinde saygı duruşunu vakur bir biçimde gerçekleştirdi.
Ancak yüzündeki mutsuzluk ve öfkeli hal devam etmekteydi. Ne olduğunu sorduğumda ters cevaplar verdi. Kendince bir sürü öfkeli cümleler sıraladı. Hatta bir ara beni mi daha çok seviyorsun yoksa Atatürk’ü mü, annemi mi daha çok seviyorsun yoksa Atatürk’ü mü şeklinde sorularla beni de sınamaya çalıştı. Çünkü çok da iyi biliyordu ki “Onu mu daha çok seviyorsun yoksa bunu mu?” şeklinde soruları sevmem.
Atatürkçü bir ailede büyüyen ben için aslında bu tepkiler kabul edilemez denilebilecek bir durum sayılırdı. Bir yandan içimdeki o sesle mücadele ederken bir yandan da içimdeki başka bir ses “Dur, bu çocuk normalde böyle değil. Sadece Atatürk ile ilgili özel günlerde böyle davranıyor. Bunun altında bir sebep var, doğru şekilde olaya bakmayı becerirsen anlayacaksın.” diyordu.
Ardından yanına oturdum ve şöyle bir diyalog gerçekleşti:
M: Aslında üzgün olduğun için mi öfkelisin?
E: Evet…
M: Peki neye üzgün olduğun için öfkelisin?
E: Öldü diye…
M: Atatürk öldü diye mi?
E: Evet… Bir de aslında çok kıskanıyorum…
M: Neyi ya da kimi kıskanıyorsun?
E: Mehmet Dede’yi (eşimin dedesi – 1921 doğumluydu kendisi ve 2018 yılında vefat etti. Yani aslında hiç görmediği sadece anneannesi ve annesinin anlattığı anılardan tanıdığı birisi) … Çünkü o Atatürk’ü görmüş ve Atatürk onun başını okşamış. Ama Atatürk’ü ben görmedim ve o benim başımı okşamadı…
M: (Tam o anda TV’de Atatürk kaydı çıkmıştı) Bak sen de buradan onu görüp duyabilirsin…
E: Ama o bulanık, sesi de net değil. Ve o beni göremiyor…
M: Sana sarılabilir miyim? (Sarıldık sıkıca) Ben sana her baktığımda Atatürk’ü görüyorum. Onun istediği hayal ettiği gibi bir çocuk olabildiğin için çok mutluyum. Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan, ailesini seven, duygusal ve iyi kalpli bir çocuk olduğun için ve bizim çocuğumuz olduğun için çok mutluyum… 
Bir süre sessizce ve hafif duygusal bir şekilde öyle kaldık. Ardından hadi bir şeyler oynayalım dedi ve günlük hengamemize geri döndük.
Bu olay bana hangi yaşta olursak olalım duygularımızın her zaman kendini olduğu şekilde göstermeyebileceğini hatırlattı ve yeniden öğretti.
Üzüntü bazen kendisini öfkenin arkasına saklayabilir. Yani her gördüğümüz öfkeyi, öfke olarak görmek ve ona öfke ile karşılık vermek yerine sakince bir nefes almalı, öfkenin neyin maskesi olabilir ve o maskenin ardındaki gerçek nedir diye yaklaşmayı denemeliyiz. Ancak o zaman hem kendimizi hem karşımızdakini daha iyi anlamamız mümkün olacaktır.
Sanırım eskiler bu yüzden “Bakmak başka, görmek başka; işitmek başka, duymak başka.” demişler.
Yani mevzu “anlamak”ta…
Saygı ve özlemle…