Metin OlataşUzman Klinik PsikologBalonlar Söndüğünde: Çocuk Hakları Nerede Başlar?
Her yıl 20 Kasım’da aynı süslü cümleler kurulur: 'Çocuklar geleceğimizdir.' Bir gün boyunca ekranlarda şefkat rüzgârları eser, renkli balonlar uçurulur, sonra takvim yaprağı çevrilir ve o ağır ihmal kaldığı yerden devam eder. Bir çocuğun yaşamsal hakkını yılın tek bir gününe sıkıştırmak, çocuğa verilmiş bir değer değil; yetişkinlerin kendi vicdanlarını temize çekme çabasıdır.
Çocuk hakları iyi niyet temennisi değildir. Sokağa, sınıfa, mahkemeye ve eve yansımayan her hak, yok hükmündedir.
Bugün beslenme çantası boş olduğu için teneffüste başını öne eğen bir çocuğun ruhunda açılan yara, yıllar sonra yapılacak hiçbir sosyal yardımla kapanmaz. Oyun vaktini çalıp onu sanayide, tarlada çalıştırmak ya da fikrini sorduğunda 'Sen küçüksün, anlamazsın' diyerek susturmak da aynı sessiz şiddetin parçasıdır.
Sorumluluk ortak, eylem vakti tam da şimdidir:
Devlet için: Okul çağındaki her çocuğa ücretsiz ve sıcak bir öğün sağlamak lütuf değil, en temel ödevdir. Çocuğa yönelik şiddet ve istismarda 'iyi hal' indirimleri tarihe gömülmeli; adalet en hızlı ve en sert biçimde işlemelidir
Vatandaş için: Yan daireden gelen şiddet sesine, sokakta çalıştırılan küçüklere 'Elalemin meselesi' diyerek sırt dönmek suç ortaklığıdır. Alo 183’ü aramak bir hayat kurtarır. Evlerimizde ise çocuklarımızı kendi mülkümüz gibi görmekten vazgeçip, mahremiyetlerine ve fikirlerine saygı duymalıyız.
Bir toplumun medeniyeti gökdelenleriyle değil, en savunmasız üyelerine nasıl davrandığıyla ölçülür. Süslü nutukları bir kenara bırakalım; çocuklar bizim sadece 'geleceğimiz' değil, tam şu an korumamız gereken en kıymetli 'bugünümüzdür'.
